سفارش تبلیغ
صبا ویژن
هرکس در آنچه فراگرفته نیک بیندیشد، دانشش را استوار کرده است و آنچه را نفهمیده بفهمد . [امام علی علیه السلام]
 
جمعه 99 اسفند 8 , ساعت 11:11 عصر

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام آقای خوبم

آقاجانم اجازه!

 

نمی دانم چند وقت است دست به قلم یا همان صفحه کلید نشده ام ولی می دانم آنقدر هست که چیزی نمانده نوشتن را به فراموشی بسپارم!

اتفاقات زیادی در این مدت گذشته است که هر کدام را میتوان مثنوی هفتاد یا هفتصد من کرد!

اما این بار آمده ام از آنچه کمتر می بینیم بگویم. از چه؟

همان که در وجود خودمان کمتر می بینیم و در وجود دیگران بسیار!

و در مقابلش آنچه از خودمان کمتر انتظار داریم و از دیگران بسیار!

داشتم میگفتم! آنچه در وجود خودمان کمتر می بینیم. فکر کنم معلوم شد.

عیب و نقص را می گویم!

گاهی اوقات حیرت میکنم از این موجود! 

کدام موجود؟

انسان! بله انسان را می گویم.

تعجب می کنم از آنانی که آنقدر که از دیگران توقع خدمت دارند، خودشان را خرج دیگران نمی کنند!

یعنی در تعیین وظایف و مسئولیت های دیگران حسابی اهل چرتکه و حساب و کتابند اما نوبت خودشان که می رسد دز منفعت طلبی شان بالا می زند!! و چرتکه شان در تعیین عدد و رقم خدمت به دیگران، بیشتر از اعداد تک رقمی را نمی تواند محاسبه کند!

اینجاست که بین علما، یعنی بین من و نفس لوامه ام اختلاف می افتد! نفس لوامه می گوید شاید بنده خدا بیشتر از این نمی کشد. 

ولی من هر چه فکر می کنم نمی توانم بپذیرم. چرا که اگر قرار بود آی کیوی طرف به این چیزها نرسد طبیعتا سطح توقعاتش از دیگران باید پایین بیاید. در صورتی که این دوتا یعنی سطح توقعاتش با سطح خدمت رسانی و از خودگذشتگی اش با هم نمی خواند!

حرف آخر!

از امام صادق سلام الله علیه سوال کردند چه چیزی انسان را به خدا نزدیک می کند؟ (یا شایدم محبوب خدا می کند؟)

ایشون فرمودند: خدمت به خلق

پس بیایم سمت و سوی استفاده از چرتکه رو در زندگی مون تغییر بدیم و سعی کنیم دغدغه مون در جهت خدمت به خلق قرار بدیم نه توقع داشتن از خلق الله

یاعلی!


پنج شنبه 99 آبان 8 , ساعت 8:23 عصر

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام آقای خوبم

آقاجانم اجازه!

 

چند سال پیش وقتی توفیق داشت در شجره طیبه صالحین فعالیت کند و مربی حلقه نوجوانان راهنمایی باشد خدمت یکی از اساتید رسید.

کسی که کلی در کار تربیتی سررشته داشت.

دو ساعت با هم صحبت کردند. ساعت 12 تا 2 نیمه شب!

چاره ای نبود. فرصت دیگری نبود که بخواهد از محضر استاد استفاده کند.

یکی از جملات مهمی که شنید و یاد گرفت این بود:

تا به متربیانت به چشم فرزندان خودت نگاه نکنی نمی توانی کاری برایشان انجام دهی!

باید مثل بچه خودت دوستشان داشته باشی!

حالا چند سالی میگذرد و این جمله در موفقیت او در کار تربیتی معجزه کرد!

مدعی نیست که صددرصد در کار تربیتی موفق یوده است اما هر چه توانسته روی بچه هایش به لطف خدا تاثیر بذارد علاوه بر اخلاص، عمل به این جمله بود.

و حالا خدا را شکر میکرد که وقتی کنار دانش آموزانش قرار می گیرد به معنای واقعی کلمه کیف می کند!

و باز هم خدا را شکر میکند که عنایت کرد تا بتواند متربیان و دانش آموزانش را مثل فرزندانش دوست بدارد.

اما الان حسی فراتر از فرزندان خودش به آن ها دارد.

حس...

یاد روایت امام رئوف سلام الله علیه افتاد که فرمودند:

امام پدری ست مهربان..

و حالا دیگر متربیان و دانش آموزانش فقط فرزندانش نبودند،

بلکه فرزندان امام زمانش بودند که باید هوایشان را تمام قد می داشت...

 

و اما بعد:

اللهم بیّض وجهی...

 

پ ن:

خدایا فرزندانم ارمغانی از رحمت بیکران تو هستند،

خرسندشان به تندرستی و یاری امام زمانشانگل تقدیم شما سلام الله علیهدوست داشتنگل تقدیم شما


پنج شنبه 99 مهر 17 , ساعت 10:53 صبح

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام آقای خوبم

آجرک الله

آقاجانم اجازه!

 

سال گذشته که انگشتان دست صفحه کلید را لمس میکردند و از خاطرات اربعین می نوشتند فکرش را نمی کردند که امسال از «به تو از دور سلام» بگویند!

دل نمی دانست امسال از اندوه چشمانی بگوید که دیگر دیدن صحنه های جان بخش نوازش شان نمی کند..

نمی دانست از التماس شیوخ و کودکانی می گوید که هفت شهر عشق را یک شبه رفته بودند و التماس کنان خادمی زوار الحسین (سلام الله علیه) می کردند..

از کسانی بگوید که کلاس کار اموالشان را در این می دانستند که در سلوک الی الحسین بدهند..

همان هایی که ندادن داشته ها در راه ارباب را بدتر از هر گونه نداشتن می دانستند.. و حالا فرقی نمیکرد آن داشته ها مشتی خرما باشد یا ماشین شاستی بلند

آنچه مهم بود نداشتن احساس مالکیت بود و مطیع دل نبودن، چرا که هر چه بود از آن سفینه النجاه بود نه دل!

دل هم از آن مصباح الهدی بود چرا که دلی خواسته خودش را ترجیح بر میل ارباب می دهد در تاریکی سیر می کند

و بیچاره دل که نمی دانست امسال باید از فراق بگوید...

و دیگر زانو زدن کودکان عاشق عراقی را در مقابل زوارالحسین نخواهد دید

و عقل چه می دانست که امسال تشنه زیارت معدن الحکمه می ماند...

و ندای «به تو از دور سلام» سر می دهد...

 

پ ن: ارباب ما را ببخش به خاطر همه ناسپاسی ها و بی ادبی ها و منیت هایم که مرا چنین بیچاره کرد...

به خاطر همه دست دوستی هایی که با دشمن دادم، همان دشمنی که جنی اش ابلیس بود و انسی اش یهود...

 


چهارشنبه 99 مهر 2 , ساعت 2:48 عصر

بسم الله الرحمن الرحیم

بدون شرح!

 

میگم! اگر ما این همه تلاشی که در جهت به کرسی نشوندن حرفهای اشتباهمون میکنیم رو در انجام تصمیمات خداپسندانه مون میکردیم الان خیلی اوضاعمون بهتر از این بود!!!

والسلام!


پنج شنبه 99 شهریور 27 , ساعت 2:27 عصر

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام آقای خوبم

آقاجانم اجازه!

 

بصری بود اگر چشم باز می کرد خیلی چیزها رو می دید. در  نتیجه بعضی چیزها اذیتش میکرد.

یکی از همان چیزها عملی بود که خدا خوشش نمی آمد.

همان کاری که رعایت نکردنش کلی به جامعه آسیب می زند.

دل ها را میبرد و از خانواده پرت می کند بیرون!

حواس آدم را از کار و زندگی دور میکند.

 و خلاصه کلی بدبختی دیگر به ارمغان می آورد.

هر چقدر هم دیدش را کم می کرد بالاخره از این قسم آدم ها زیاد می دید.

آدم هایی که شمارشان در شهر کریمه اهل البیت سلام الله علیهم اجمعین زیاد شده بود و او و ودوستانش نگران بودند...

نگران حرمت بانوی کریمه قم..

نگران بر زمین ماندن واجب شرعی که نامش امر به معروف بود.

همان واجبی که اعمال دیگر در مقابل مثل قطره ای بودند در مقابل دریا..

بالاخره به یاری خدا و با همراهی دخترهای خوبش تصمیم گرفتند.

دانش آموزان نازنینش که امید است هر کدام شان با لطف خدا و تلاش یک روزی به درجه سربازی و بعد به فرماندهی لشکر امام زمان غریب شان برسند.

خلاصه یک تصمیم بزرگ گرفتند.

تصمیم گرفتند از آبرویشان بگذرند..

یک جاهایی از پول جیبشان..

و وقت بگذارند برای خوشحال کردن بانوی شهرشان، برای اینکه لبخند بر لب امام زمان شان بیاورند.

کتابچه هایی که شبیه شناسنامه بودند را از انتشارات شهید کاظمی تهیه کردند.

کتابچه هایی  که از ویژگی های اخلاقی و بندگی سردار بزرگ، شهید سلیمانی و شهید حججی عزیزمان گفته بود.

و یک قلب مشکی با یک روبان به آن وصل شده بود که در آن با خودکار نقره ای نوشته شده بود:

«این شهر عزادار حسین است.

به عشق و حرمت خون اباعبدالله الحسین سلام الله علیه حجاب مون رو رعایت کنیم»

شناسنامه شهید سلیمانی و شهید حججی

 


چهارشنبه 99 شهریور 12 , ساعت 9:48 عصر

بسم الله النور

سلام آقای خوبم

آقاجانم اجازه

 

چند وقتی می شود دست به قلم یا همان صفحه کلید نشده ام شاید بخاطر این است این مدت سری به خودم نزده ام.

گاهی اوقات آنقدر به خودم سر نمیزنم، کم کم برای خودم غریبه میشوم!

آنقدر که تاب نمیارم کنار خودم بنشینم!

اما حالا...

حالا دلم برای خودم تنگ شده!

برای اینکه کنار هم بنشینیم و یک لیوان چای با هم بخوریم و گپی بزنیم.

از داشته ها و نداشته ها بگوییم.

از جلو رفتن ها و عقب ماندن ها..

از اینکه چه چیزهایی نشاط به من میدهد و چه چیزهایی خسته ام می کند.

خلاصه یه کم هم به خودم بپردازم.

اشتباه نشود منظورم این نیست که دچار منیت شوم یا تفکر اومانیستی پیدا کنم.

آخر تا تکلیفم با این خود معلوم نشود، ندانم چه میخواهد و چه نمیخواهد، چه چیزی خوشحالش میکند و چه چیزی ناراحتش میکند که نمیتوانم رشد کنم.

به آرامش هم نخواهم رسید..

مثل آدمی که تا گم کرده اش را پیدا نکند نمیتواند به بقیه مسائل زندگی اش بپردازد.

و حالا من گم شده ام و چقدر از این همه سرگشتگی خسته ام.

و چقدر دلم برای خودم تنگ شده

خدایا میشود مرا پیدا کنی و به من بنمایانی و بشناسانی تا تو را بشناسم. (1)

 

پ ن: امیرالمومنین سلام الله علیه: من عرف نفسه، فقد عرف ربه: هر کس خود را بشناسد خدا را خواهد شناخت.


دوشنبه 99 تیر 16 , ساعت 7:25 عصر

 

بسم الله النور

!سلام آقای خوب همه 

!آقاجانم اجازه




خیلی دلم می خواهد درس بخوانم اما نمی‌توانم!

به بعضی چیزها که فکر می‌کنم آرامش ذهنم به هم می‌ریزد.

به کنکور فکر می‌کنم یا بهتر بگویم به مافیای کنکور که این وسط راه افتاده است.

و ماها که تن به این مافیا داده‌ایم. راستش اصلاً نمی‌دانم چی درست است و چی غلط؟!

ذهنم را نوجوانانی درگیر کرده است که حتی پول خرید یک کتاب تست را هم ندارند چه رسد به اینکه کلاس‌های مختلف کنکور مثل نکته، تست، جمع‌بندی و... را شرکت کنند و پشت‌بندش آزمون‌های مختلف را ثبت نام کنند.

در مقابلش بچه‌هایی هستند که میلیونی خرج این چیزها می‌کنند. واقعا سهم بچه‌هایی که بضاعت مالی والدین‌شان اجازه استفاده از این امکانات را نمی‌‌دهد چیست؟؟!!

یا سهم آن‌هایی که برای تأمین مخارج زندگی و کلاس ساده مدرسه دولتی هم باید شب تا صبح سرکار باشند چه می‌شود؟!

احساس می‌کنم یک شکاف طبقاتی افتاده به جان‌مان. حتی به جان آنهایی که سعی می‌کنند حواسشان به یک سری مسائل در زندگی باشد و خدا از یادشان نرود.

کاری به آن‌هایی که با خدا کاری ندارند یا خیلی کار ندارند، ندارم. اصلاً سر حرفم با آن‌ها نیست!

دارم به آن‌هایی فکر می‌کنم که در امواج دریای خروشان تأمین رفاه برای بچه‌هایشان گیر افتاده‌اند.

همان‌هایی که سعی می‌کنند حواسشان به قیامت هم باشد.

دلم می‌خواهد بدانم پدری که میلیونی خرج کلاس بچه اش را می‌دهد تا حالا چند تا کتاب تست برای نوجوانی که جرأت نمی‌کند سمت خرید این کتاب‌ها برود خریده‌است؟!

پدری که دغدغه اش اول از همه تأمین هزینه مدرسه غیرانتفاعی و فرزانگان و تیزهوشان و سرویس و دادن هزینه کلاسهای میلیونی و کتابهای چند صدهزارتومانی بچه اش هست در مرتبه چندم یاد بچه‌هایی می‌افتد که باید جور دیگری به فکر آینده‌شان باشند.

راستش هر چه فکر می‌کنم نسبتی با او و امیرالمومنین سلام الله علیه در این مورد نمی‌بینم. آخر یادم نمی آید که در سیره زندگانی حضرت همچین چیزی را دیده باشم!

اما جمله زیبای حضرت مادر، حضرت زهرا سلام الله علیها خوب یادم می‌آید که فرمود: «الجار ثم الدار»...

نگرانم که اگر آن دنیا به هر کس که دستش به دهانش می‌رسد بگویند این تو بودی که به خاطر کم کاری در رسیدگی به بچه های دیگران، باعث شدی او دغدغه تأمین دنیایش را داشته باشد، او چه جوابی را دارد بدهد؟

و اما بعد..

وقتی به این چیزها فکر می‌کنم دلم دیگر سمت درس نمی‌رود...

 با خودم می‌گویم وقتی در مقام آموزش باشی اما نتوانی یک حرف به آن‌هایی که حسابی خودشان را علیه السلام می‌دانند و می‌توانند تأثیرگذار باشند یادآوری کنی، دیگر به چکار می آیی؟!

به این چیزها که فکر می‌کنم دلم می‌خواهد بروم..

بروم جایی که دیگر این غصه‌ها نباشد. غصه شرمندگی پدر از تأمین هزینه‌های تحصیلی فرزندش و هزار غصه شبیه به این...

بروم..

به هر آن کجا که باشد به جز این سرا، سرایم...

به جایی که آدم‌ها دغدغه‌شان از دین داری فراتر رفته و به دین‌یاری فکر می‌کنند...

 



لیست کل یادداشت های این وبلاگ